Zmuszona do wiecznego wycia
Wykruszona z kręgu kamienia
Zrzucona ze skały cierpienia
Zatrutą strzałą losu raniona
Na noszach nieszczęścia niesiona
Gałązką cierniową łzy ocieram
I już się wcale nie zapieram
Nie walczę z korzeniami krzyku
Milknę przy pokusy kielichu
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz