"Dorosłość"

Upłynęło wiele godzin, dni, miesięcy
Wiele rzeczy się zmieniło
Wiatr który wieje coraz mocniej
Deszcz ktory pada coraz częściej
Ludzie są zupełnie inni niż wcześniej
Ale wciąż o pustych duszach

Mija czas i zmienia się moje życie
Problemy są już zupełnie inne
Ból chodź jest rzadkim gościem
Uderza ze zdwojona siłą

Co zrobić gdy zgubisz na chwilę sens życia?
Gdy chwila okazuje się zbyt długa...

Masz dla kogo walczyć ale brak ci sił
Masz po co żyć ale boisz się...
Boisz sie kolejnych porażek
I kolejnych bolesnych upadków

"Bałagan"

Gdy płaszcz niewoli omiótł twoje ciało
Wolności w twej duszy jest już mało
Uciec myślami chcesz hen daleko
I zamknąć twego życia czarne wieko

Odłóż zmartwienia troski i żale
Zatoń w muzyki wysokie fale
Oczyść duszę ze wszystkich nieczystości
A resztę pozostaw w świecie nierzeczywistości

"Rozstanie"

Na górze róże na dole fiołki
Już dawno spadły wszystkie aniołki
Drut kolczasty me serce otoczył
Nasz los już razem się nie potoczy

Zgubieni we mgle gęstej jak chmury burzowe
Uczucia jakby takie bardziej płowe
Wszystko ucicha choć łzy pozostają
I te wciąż na nowo powstają

A choć wiersz jest to bardzo sztuczny
To nasz koniec był bardzo huczny

"Mój przyjaciel Odi"

Pojawiasz się i znikasz
Później jest inny lecz to nie to samo
Odszedłeś bo tak chciałeś... a może i nie
Nie pomogłam... czuje się winna
Nic nie widziałam... i rana została
Dziura w sercu na całe wieki
I choć świeży powiew wiatru zawitał
To ten który był zawsze w pamięci zostanie

"Toń"

Patrzę przed siebie i nic nie widzę
Bezustannie tylko siedzę
Strach i panika mnie ogarnia
Procesy myślowe to spowalnia

Agonia umysłu już nadciąga
Śmierć za sznurki znów pociąga
Bezwładnie spadam w otchłań bez dna
Przyszłość nie czeka mnie tam żadna

Powróciłam do punktu wyjścia
Spotkałam przeszłość i jej nieszczęścia

Opadam w toń...

"Ezoteryczny"

Tajemniczy... spokojny... mroczny... wyjątkowy

Bo przecież nikt nie wie co się w Nim kryje

Cisza... mrok... odwieczna tajemnica

I Ludzie tak bardzo obojętni

Koszmar... sekrety... zagubione myśli

Tylko wyjątkowi mogą Go usłyszeć

Bo przecież On też mówi... tylko wolniej

Czasem trzeba się zatrzymać... i posłuchać

Szelest liści... śpiew ptaków... szum deszczu

To język Lasu... nie każdy go rozumie

"Moje miasto"

Skrzypnięcie huśtawki na której siedzę
Dziwne odgłosy są na tym świecie
To dywan ktoś w oddali trzepie
To auta gdzieś daleko mkną przed siebie
Na balkonie starszy pan papierosa pali
Jakaś pani idzie z zakupami
Ptaki śpiewają i jest tak przyjemnie
Z dala od zgiełku choć dźwięki naprzemienne
Bo tak to jest jak się żyje w mieście
Mimo hałasu może być przyjemnie

Wiersz inny niż wszystkie. 

Pewnie się dziwicie, dlaczego mało piszę... Otóż pisze, kiedy dzieję się coś złego w moim życiu. 

Po ilości wierszy dodawanych przez ostatni rok można się domyślić, że moje życie uległo zmianie.

Zakochałam się i czerpię z miłości wiele szczęścia. Z czasem również uczę się pisać o nieco przyjemniejszych rzeczach, choć zwykle wena wciąż pojawia się podczas spadku nastroju.

Mam nadzieję, że zrozumiecie :) 

Każdy z czasem wyrasta z tego ciężkiego okresu nastoletniego.

Pozdrawiam i życzę wszystkim takiego szczęścia jakie mnie spotkało :)